Mommo (2009) [The Bogeyman]

MY IMDB comment for the movie

Mommo (2009)

sad,simple but sweet story from Konya., 8 November 2009

*** This comment may contain spoilers ***

Atalay Taşdiken's debut Mommo-The Boogeyman tells the story of two siblings,Ahmet (Mehmet Bülbül),a boy of nine year old and his little sister Ayşe (Elif Bülbül). Ahmet and Ayşe are looked after by their crippled grandfather (Mete Dönmezer) because their father Kazım has gone off to marry another woman after her wife's death and apparently his new wife doesn't want the children. For Ayşe,Ahmet is a friend,an older brother,a teacher, a father whatever you might just call it. For Ahmet, Ayşe is the only one,alongside with his granddaddy,whom he could hold on to. Their grandfather Hasan is aware of the fact that he won't be able to take good care of them forever in his age and condition. His only hope is that his other daughter living in Germany could take the kids into her custody. Though he is himself a child just like his sister Ayşe, Ahmet is cognizant of the fact that their father does not really care about them but Ayşe still yearns for his father's love.

With its simple but sweet cinematography, Mommo reaches the hearts of anyone who had a childhood in such a village. For instance,today's central Anatolian kids would possibly not ever hear of a word "şinik" which means a unit of measure (8 kilos) for grain(which is originally from the language of Anatolian Greeks.) They would never know what it means to carve a toy out of a plank of wood,to get a haircut from your own grandfather,the overjoy of having your own bicycle and learning to ride it by getting all the bruises on your legs like a toddler's going from hobbling to trotting,to make friends with the stars, to pick a star for you and name it as you wish, to read a snail-mail for your elders etc... Filmed in Hüyük,Konya, Mommo gives a sneak peek of simple Anatolian village life that breathes from the Konya Plain where all those wheat fields and the poplar trees offer a pristine ambiance. Mommo, which got the Golden Kite on Nueva Mirada festival in Argentina as the best feature film for young people deserves to be watched by everybody.

Nuran Sultan

Nuran Sultan is probably one of the few Turkish belly dancers who could actually dance to a classical theme but when you do write her name on google or youtube you will see many foul words besides her name. There should be a better way to describe a woman's sexual beauty but that's today's man's nature and that nature is fed by numerous women unfortunately. I cut this video from a new year show at a private TV(NTV). It is from the last year's show actually. You can find other videos on youtube too but you may not like the words and comments there.

Le fils de l'épicier (2007) [The song at credits-Waterfall by Without Gravity]

Ripe Carob Pods

The carob tree (Arabic: خروب‎ kharrūb; Hebrew: חרוב‎ ḥaruv; Greek: χαρουπιά haroubia), Ceratonia siliqua, is a species of flowering evergreen shrub or tree in the pea family, Fabaceae, that is native to the Mediterranean region. It is cultivated for its edible seed pods. Carobs are also known as St. John's bread because, according to tradition of some Christians, St. John the Baptist subsisted on them in the wilderness.1 A similar legend exists of Rabbi Shimon bar Yochai and his son.
In Turkey, it is known as "keçiboynuzu", meaning "goat's horn".Compotes and liqueurs and pekmez are made from carob in Turkey.


Full-size picture

Zombieland (2009) [A video cut from the movie]

a few comments on IMDB

Dumber and dumber, 1 November 2009

Author: jackbenimble from United Kingdom

Well we all like a bit of a schlock horror comedy to relieve the boredom and stress and not take life too seriously but this??? What happened to the script? The writer must've walked out near the beginning and left the actors and crew to sort of make it up as they go along. What we get is a bunch of bored actors just ad libbing as they drive around the U.S. feigning some bon homie between themselves. There's no tension or excitement but lots of clichés. Road movies are usually great for a music score but where's the soundtrack? There isn't one memorable tune. There are no jokes. Well, there was at the beginning when our nerdy hero says he was always a loner because everyone seemed like a zombie to him before they..............became real zombies. That kinda perked my interest. But even that got jerked off when the final moral of the story becomes: you're a zombie if you don't have friends. Duh! Make your mind up. Jeeeez!! Maybe all the conspiracy theorists are right and this is all part of an elaborate plan by the Pentagon to dumb down America before the final takeover.

For zombies, by zombies, vaguely about zombies, 11 October 2009

Author: (steve@reel-show.tv) from United Kingdom

*** This comment may contain spoilers ***

8.4 out of 10. Somebody must have given zombies the vote.

* SPOILER ALERT * Except, what's to spoil? The writers ran out of ideas roughly seven minutes into the film. It starts off OK, if not brilliantly. Via excessive voice-over, we are introduced to our first one-dimensional Hollywood cardboard cut-out character ("25-year old, nerdy, Jewish, obsessive-compulsive, A-student, virgin"). He has a set of rules for survival: a nice device, but none of the rules are exactly hilarious.

We then meet our second one-dimensional character ("roughneck with barely concealed warm heart"), and our first none-dimensional character ("feisty girl with no logical motivation for anything she does other than to present a series of romantic challenges for her one- dimensional male admirer").

** SPOILER ** Hence, the two cardboard men enter a shop looking to help reinforce the film's product placement deal. They kill three zombies in inexplicably unnecessary ways, then enter a back room to find two girls (how have they evaded the zombies?), waiting for real people (how did they know the only other two people in America would be passing by?), so they can trick them (why?) and steal their car (why, when there are millions of cars?) and guns (ditto) and drive off in the opposite direction.

Then, they lay another trap for the guys (how did they know they'd change direction from east to west and pass by in that direction, down that country road, at that time?), steal their car again (why, when they have one already?), kidnap them instead of leaving them behind (why? why? why? why? and, then again, why?). Ad absurdum, ad infinitum.

The middle hour of the film made no attempt to interrupt the enveloping boredom. With Bill Murray, this is the first time I've seen an actor introduced into a film exactly as if he were a piece of product placement, along with ample cringeworthy toadying. It felt as if the studio had said, "the script's not long enough, and we need an extra 25 pages. Bill Murray owes us a favour, so you can have him for an afternoon, if you like. But you only have an hour to write it." They remark on how much he looks like Eddie Van Halen, which is bizarre, because he clearly looks like Michael Jackson. But maybe they thought referencing Jackson would have felt too much like introducing a joke into the film.

The final act was merely a bland shoot-'em-up computer game, but without the intellectual dimension.

The role the zombies play in this film is as an uninteresting, unthreatening MacGuffin required to cause occasional distractions from what is in essence the lamest love story between two of the least interesting characters in modern film.

It's an insult to America to refer to Zombieland as an American Shaun of the Dead, a film which incidentally has an IMDb rating of just 7.8, against Zombieland's 8.4. Which is rather like Star Wars rating 7.8 against Plan 9 from Outer Space rating 8.4.

1 out of 10 because 0 isn't an option.

Advice For Nerds Who Get Hope From This Movie (spoilers)

by trinitysitesarah (Sat Oct 17 2009 01:32:56) ON IMDB

In real life, Witchita may have kissed Columbus -- but only if she was blotto, semi-conscious, and only if Columbus was the only human around for 2000 miles.

In real life, nerds have only three hopes: Power, money, or fame.

In real life, if Jesse Eisenberg was not an actor, he would NOT get anywhere near a hot chick except in a strip club or at the Bunny Ranch.

In real life, Jesse Eisenberg would not get near Emma Stone.

And do you really believe that Emma Stone's first choice would be Eisenberg when Woody Harrelson is in the back seat?

Movies like "Zombieland" & "Adventureland" -- as great as they are (both are the two best movies of 2009) -- exploit the hopes and dreams of nerds who have nothing in life.

Let's be honest. These are wish-fulfillment movies designed to vacuum the cash from the wallets of poor suckers who had selfish, demonic mothers that didn't care about their own sons becoming nerds. Jesse Eisenberg isn't the biggest nerd (imagine Elijah Wood in this role kissing Emma Stone and you get my point), but it's unfair to lead-on nerds just to take their box office dollars.

It's unfair that in Eisenberg's other "land" movie, Kristen Stewart (who isn't even heterosexual) gets up the hopes & dreams of nerds. It's unfair that nerds are fantasizing that Emma Stone would give them the time of day.

Nerds: You are the bedrock of society. Society would collapse without nerds. You invent new things that keep the economy going. You are taken for granted, and taken advantage of.

But don't hurt yourself in the long run by believing in this fantasy. Hot chicks look down upon nerds. Emma Stone is a stone cold bitch for making you believe that she's accessible.

In the real-life version of this movie, she went for Woody Harrelson.

Hilarious, 15 October 2009

Author: David Budo (Dbmovie@hotmail.com) from Canada

A disease has plagued the earth, turning nearly everyone into mindless zombies, but a few survivors are not going down without a fight. Absolute hilarity from beginning to end in this film. A basic plot and fantastic script never becomes stale at any point during the mayhem. The four main cast members have a fun chemistry, and deliver the dialog and physical humor with good timing. This movie is not a parody or spoof of any other film, but an original idea(which is rare these days), that had me laughing until it hurt. This is the best comedy I've seen all year and one of the best in a long time. Please give it a chance and be prepared to be entertained.

Turkish Pita [Pide]

Pita (USA) or pitta (most of the world) also called and less commonly known as pide (Turkish), pite (Albanian), питка (Bulgarian)) is an often round, brown, wheat flatbread made with yeast.

[mod.Gk pētta, pit(t)a bread, cake, pie. Cf. Turk. pide, Aram. pittā in similar sense.]
Full-size picture

Full-size picture

The Kite Runner [Uçurtma Avcısı]

The Kite Runner [Uçurtma Avcısı], originally uploaded by shutterbug_iconium.

We were upstairs in Baba’s study, the smoking room, when I told him what Mullah Fatiullah Khan had taught us in class. Baba was pouring himself a whiskey from the bar he had built in the corner of the room. He listened, nodded, took a sip from his drink. Then he lowered himself into the leather sofa, put down his drink, and propped me up on his lap. I felt as if I were sitting on a pair of tree trunks. He took a deep breath and exhaled through his nose, the air hissing through his mustache for what seemed an eternity I couldn’t decide whether I wanted to hug him or leap from his lap in mortal fear.
“I see you’ve confused what you’re learning in school with actual education,” he said in his thick voice.
“But if what he said is true then does it make you a sinner, Baba?”
“Hmm.” Baba crushed an ice cube between his teeth. “Do you want to know what your father thinks about sin?”
“Yes.”
“Then I’ll tell you,” Baba said, “but first understand this and understand it now, Amir: You’ll never learn anything of value from those bearded idiots.”
“You mean Mullah Fatiullah Khan?”
Baba gestured with his glass. The ice clinked. “I mean all of them. Piss on the beards of all those self-righteous monkeys.”
I began to giggle. The image of Baba pissing on the beard of any monkey, self-righteous or otherwise, was too much.
“They do nothing but thumb their prayer beads and recite a book written in a tongue they don’t even understand.” He took a sip. “God help us all if Afghanistan ever falls into their hands.”
“But Mullah Fatiullah Khan seems nice,” I managed between bursts of tittering.
“So did Genghis Khan,” Baba said. “But enough about that. You asked about sin and I want to tell you. Are you listening?”
“Yes,” I said, pressing my lips together. But a chortle escaped through my nose and made a snorting sound. That got me giggling again.
Baba’s stony eyes bore into mine and, just like that, I wasn’t laughing anymore. “I mean to speak to you man to man. Do you think you can handle that for once?”
“Yes, Baba jan,” I muttered, marveling, not for the first time, at how badly Baba could sting me with so few words. We’d had a fleeting good moment--it wasn’t often Baba talked to me, let alone on his lap--and I’d been a fool to waste it.
“Good,” Baba said, but his eyes wondered. “Now, no matter what the mullah teaches, there is only one sin, only one. And that is theft. Every other sin is a variation of theft. Do you understand that?”
“No, Baba jan,” I said, desperately wishing I did. I didn’t want to disappoint him again.
Baba heaved a sigh of impatience. That stung too, because he was not an impatient man. I remembered all the times he didn’t come home until after dark, all the times I ate dinner alone. I’d ask Ali where Baba was, when he was coming home, though I knew full well he was at the construction site, overlooking this, supervising that. Didn’t that take patience? I already hated all the kids he was building the orphanage for; sometimes I wished they’d all died along with their parents.
“When you kill a man, you steal a life,” Baba said. “You steal his wife’s right to a husband, rob his children of a father. When you tell a lie, you steal someone’s right to the truth. When you cheat, you steal the right to fairness. Do you see?”
I did. When Baba was six, a thief walked into my grandfather’s house in the middle of the night. My grandfather, a respected judge, confronted him, but the thief stabbed him in the throat, killing him instantly--and robbing Baba of a father. The townspeople caught the killer just before noon the next day; he turned out to be a wanderer from the Kunduz region. They hanged him from the branch of an oak tree with still two hours to go before afternoon prayer. It was Rahim Khan, not Baba, who had told me that story. I was always learning things about Baba from other people.
“There is no act more wretched than stealing, Amir,” Baba said. “A man who takes what’s not his to take, be it a life or a loaf of _naan_... I spit on such a man. And if I ever cross paths with him, God help him. Do you understand?”
I found the idea of Baba clobbering a thief both exhilarating and terribly frightening. “Yes, Baba.”
“If there’s a God out there, then I would hope he has more important things to attend to than my drinking scotch or eating pork. Now, hop down. All this talk about sin has made me thirsty again.”
------------------------------------------------------
I throw my makeshift _jai-namaz_, my prayer rug, on the floor and I get on my knees, lower my forehead to the ground, my tears soaking through the sheet. I bow to the west. Then I remember I haven’t prayed for over fifteen years. I have long forgotten the words. But it doesn’t matter, I will utter those few words I still remember: ??La iflaha ii Allah, Muhammad u rasul ullah. There is no God but Allah and Muhammad is His messenger. I see now that Baba was wrong, there is a God, there always had been. I see Him here, in the eyes of the people in this corridor of desperation. This is the real house of God, this is where those who have lost God will find Him, not the white masjid with its bright diamond lights and towering minarets. There is a God, there has to be, and now I will pray, I will pray that He forgive that I have neglected Him all of these years, forgive that I have betrayed, lied, and sinned with impunity only to turn to Him now in my hour of need, I pray that He is as merciful, benevolent, and gracious as His book says He is. I bow to the west and kiss the ground and promise that I will do _zakat_, I will do _namaz_, I will fast during Ramadan and when Ramadan has passed I will go on fasting, I will commit to memory every last word of His holy book, and I will set on a pilgrimage to that sweltering city in the desert and bow before the Ka’bah too. I will do all of this and I will think of Him every day from this day on if He only grants me this one wish: My hands are stained with Hassan’s blood; I pray God doesn’t let them get stained with the blood of his boy too.

Download the e-book

Sonbahar (2008)

My IMDB comment for the movie

Sonbahar (2008)

You can't expect people to understand your political irony and criticizing with just newsreel footages, 31 October 2009

*** This comment may contain spoilers ***

Özcan Alper's debut, Sonbahar has been one of the most lauded Turkish dramas. Sonbahar tells the story of Yusuf (Onur Saylak) who has been released from a f-type prison in Istanbul on health grounds. Yusuf, whose lungs are ruined in prison, goes back to his village, which is located in Artvin, a Black Sea city on the Georgian border. It turns out that most of the people Yusuf knows have grown older, his childhood friends except Mikail (Serkan Keskin)have left for the city, his father passed away and his only sibling got married. As autumn goes by to let the winter set in, Yusuf hangs around the village with Mikail. Yusuf's Laz mother who speaks only in The Laz language with his son, wants his so to get out of the house more and take some fresh air.(The Laz are an ethnic group who live primarily on the Black Sea coastal regions of Turkey and Georgia.)Yusuf and Mikail goes into town every now and then. At one time Mikail hooks up with two Georgian hookers, Maria (Nino Lejava)and Eka(Megi Kobaladze). Coincidentally,Eka turns out to be the woman whom Yusuf helped to find a Russian novel in the bookshop. The more Yusuf and Eka see each other the more attached they become.For Eka "It's like Yusuf has walked off the pages of a Russian novel." and she wishes she could leave everything behind and set off on a long journey with him. In spite of her efforts to hold on to life and evade her bowery loneliness, Eka is also aware of the impossibility of this love.

The story of the movie sounds startlingly original while Onur Saylak and Nino Lejava's performances as disillusioned individuals embittered with life are highly convincing. On the other hand, the subtext of the movie, the politics of 90s which is called " slice of recent history, exposing the irony, ruthlessness and reality of the period" by the official site of the movie is not clear to a layman. From the flashbacks presented in real-life newsreel footages we understand that Yusuf served his sentence in a prison that is called "f-type" in Turkey but what about the rest? A foreigner layman who knows nothing about these prisons would assume Yusuf did a ten year stint in prison though he had innocent ideals and did nothing wrong.Before F-type prisons were built,prisoners in Turkey would be held in dormitory-like wards with up to 50 or more prisoners. When a new anti-terror code was enacted,it was decided that special penal institutions should be built on a system of cells designed for one to three people. The hunger strike which was briefly mentioned in the movie is directly connected with that decision. As a reaction against the plans to be transferred to these new type of prisons some of the prisoners went on hunger strike back then. In the movie it sounds like Yusuf has wanted nothing more than "socialism" but these prisons are high security prisons built to accommodate members of armed organization and people engaged in drug offenses or organized crimes. What is called "political prison" in the movie is not exactly someone who has taken a counter-side against the state with his pencil. Moreover, middle class Anatolian people scrimp and save just to be able to send their sons and daughters to the university. To study in a good department is not as always easy for an Anatolian as it sounds like,say for a European.Most of these parents warn their kids not to involve in anything political. This has been the case since the coup d'etat in 80s. When a youngster is involved in anything political against the state that has always been frowned upon. It does not matter whether to be in 90s or 2000s. In Yusuf's case, ostensibly he may be heartily welcomed only by his mother but no villager takes an open side against him. It seems like everybody welcomes him somehow and this does not look convincing at all. All in all, the movie looks like a tranche de vie of 1990s while it does not say the whole truth and it may be confusing for a layman. Besides, for the first time an internationally known Turkish movie tells the plight of Russian hookers albeit briefly. For a debut, the movie deserves absolutely to be watched but we need movies to be presented in historical accuracy because you can't do much of a justice if you are going to disregard details when you are supposed to "document and criticize a slice of recent history, exposing the irony, ruthlessness and reality of the period."

Quotes from the movie

(Eka to Yusuf on the last video)"You know,you seem like you don't live in the present.It's like you've walked off the pages of a Russian novel.You know what I've been thinking Yusuf? I wish I could leave everything behind and set off on a long journey with you."

( Yusuf and Eka watch an adaptation of Anton Chekhov's Uncle Vanya on state TV TRT without knowing about each other)
What can be done, Uncle Vanya? We have to live. Whether we like it or not, we'll live, Uncle Vanya. There are long days ahead of us. ...suffocating evenings. We'll do our best to patiently endure all the tests destiny throws at us. We'll plant and harvest for others. Today and later
when we're incapacitated....we'll still work without respite.When our times comes...When our times comes...We'll say how we suffered in this world......how we shed so many tears and
how we endured great sorrows.God will take pity on us. And both of us, dear Uncle will begin to live.It'll be a radiant life......a beautiful life......a sweet life.We'll remember our unhappiness here......with compassion and forbearance
and look back on the past with a smile.

[The bookshop owner to Yusuf at the end of the third video] Even their hookers are cultured.


Sonbahar Soundtrack [Film Müzikleri]

Sonbahar

I stood within the City disinterred;
And heard the autumnal leaves like light footfalls
Of spirits passing through the streets; and heard
The Mountain's slumberous voice at intervals
Thrill through those roofless halls.
"Ode to Naples" (1820) l.

Full-size picture

Cumhuriyet Bayramınız Kutlu Olsun!

YAŞASIN CUMHURİYET!!!, originally uploaded by tahsin.

Tatil Kitabı [Summer Book- Seyfi Teoman]

My IMDB comment for the movie

Tatil kitabi (2008)

nice story, magnificent scenery, bad acting..., 25 October 2009

*** This comment may contain spoilers ***

Tatil Kitabı is a family story told from the eyes of a ten-year old boy named Ali(Tayfun Günay).The story is set in the Mediterranean town Silifke (Seleucia).Mustafa(Osman İnan),the father of the family, has citrus groves where he employs lots of people. He makes his living by selling lemons,oranges etc. Apparently he is an aspiring and purposeful merchant who wants his two sons to be like him too but "like father like son" is not exactly the thing he is bound to face up. He takes Ali to the place he carries out his transactions every day. When his wife Güler (Ayten Tokun) insists that he should leave the boy alone so that he could spend the summer by playing with his friends like any other kid would do, he just challenges his wife by telling her:"At his age, my father had me working on the building sites in Adana." Later on, he buys a pack of chewing gums for Ali to sell them on the streets. Of course, Ali's only problem is not the gums he has to vend but he also has to deal with the boy he bullies him. His other son, teenager Veysel (Harun Ozuag)wants to leave the military academy he enrolled in at his father's request and he wants to study in some civilian college but he can't do so because of the high compensation that has to be paid to the army. Hasan (Taner Birsel),the uncle of the family,Mustafa's brother has always been the stubborn one on the other hand. When he was wanted near,he went off to Ankara to study.Just when he was finishing,he dropped out of school to get married.Right when he was supposed to settle down and be happy he got divorced and he is back in Silifke to carry on the butchering business of his late father. When Mustafa has a brain hemorrhage on his way back from a business trip to Ürgüp (a town in Cappadocia)Mustafa becomes more involved with the family of his brother. At first, he is bound to solve the mystery behind Güler's suspicion. Güler thinks that her husband has been two-timing her because he keeps going off to business trips so often now. In her opinion, he has turned into a cranky,impossible man,he's managed to drive his son away and he finally fell out with his own brother.

When you think about the story in this context, you believe this would absolutely make a lovable story. "Summer Book" was one of the four leading candidates for the European Discovery award and this is one of the other reasons that would make you want to see the movie too. Here on IMDb some user from Netherlands says "To watch this film the viewer needs to be active. You cannot seat(sic) passively and enjoy". For someone who has been to somewhere close to the story set in, for someone who has known a bit of those people still living a traditional life the acting would not be so convincing.For instance,anyone who has been a kid once would know how a fight between a local kid and another kid bullying him would look like. That fight scene looks so rigidly constrained or awkward as to lack all grace and spontaneity. It just looks so stilted.What about the tiff between wife and husband? Their conversation sounds like they are on a talk show discussing the latest health benefits. No wonder why someone who is not familiar with the region says the above-mentioned sentence. Other than the acting, the magnificent view the Taurus mountains and the Göksu river (ancient Calycadnus)that are seen in detail sounds like a boost to attract tourists to the area. The camera angles to shoot the Mediterranean at sunset are just perfectly arranged. In short, if you have some time to watch "artistic cinema" offering magnificent views of a Mediterranean town go for it but if you say "Nope I watch movies just to have fun" than this movie may not be right option for you.

GMT nedir?

Yaz saati tarihe karışacak mı?
Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığında yıl boyunca aynı saat diliminde kalınması (yaz saati uygulamasının kaldırılması) ve zamanın belirlendiği referans meridyenin değiştirilmesi konusunda çalışmalar sürdürülüyor.
ntvmsnbc
Güncelleme: 18:27 TSİ 24 Ekim. 2009 Cumartesi

İSTANBUL - Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığında yıl boyunca aynı saat diliminde kalınması (yaz saati uygulamasının kaldırılması) ve zamanın belirlendiği referans meridyenin değiştirilmesi konusunda çalışmalar sürdürülüyor.

Dünya nüfusunun yaklaşık yüzde 77'si (yaklaşık 4,5 milyarı) yaz saati uygulaması yapmıyor. Avrupa’da İzlanda hariç bütün ülkeler; Amerika kıtasında ABD, Kanada, Meksika, Küba, Brezilya, Şili; Asya’da Ermenistan, Azerbaycan, İran, Pakistan; Afrika’da Mısır, Fas ve Tunus yaz saati uygulamasını kullanan ülkeler arasında bulunuyor. Halen yaz saatini en az bir bölgesinde uygulayan ülke sayısı 83, bütün bölgelerinde yaz saati uygulayan ülke sayısı 74.

Yaz saati 153 ülkede ise hiç uygulanmıyor. ABD, Kanada, Avustralya ve Brezilya gibi yaz saati uygulayan ülkelerde ise bazı eyalet ve bölgelerinde yaz saati uygulaması yapılmıyor. Her ülke kendisine uygun bir meridyeni saat uygulamasında referans meridyeni olarak alıyor. Dünya üzerindeki ülkelere bakıldığında, mümkün olduğunca ülkenin doğusundan geçen meridyenleri referans olarak aldıkları görülüyor (Örneğin, Yunanistan ve Bulgaristan İzmit'ten geçen 30 derece doğu boylamını referans olarak alıyor. Yaz saati uygulaması yaparken de Iğdır'dan geçen 45 derece doğu boylamını kullanıyorlar). Türkiye ise dünyadaki durumun tersi olarak AB ülkelerine uyum sağlamak için batı bölgesinden geçen 30 derece doğu meridyenini referans olarak alıyor.
Haberin devamı ↓reklam

Türkiye'de yılın 5 ayı kış saati, 7 ayını ise yaz saati uygulaması yapıyor.

225 YILDIR TARTIŞILIYOR
Yaz saati uygulaması fikri ilk kez 1784’te ortaya atıldı, ilk olarak 1916’da uygulandı. Ancak faydası hâlâ tartışmalı. Gün ışığından daha fazla yararlanma fikri ilk kez 1784’te ABD’nin Fransa elçisi olan Benjamin Franklin tarafından ortaya atıldıysa da modern yaz saati uygulaması projesi hem Yeni Zelandalı böcek bilimci George Vernon Hudson’a hem de İngiliz müteahhit William Willet’e atfediliyor.

Hudson, 1895’te yazdığı bir makalede gün ışığından daha fazla yararlanmak için iki saatlik bir ayarlama yapılmasını tavsiye ediyordu.

Willet de Hudson’dan bağımsız olarak 1907’de yazdığı makalede, insanların yaz günlerini uyuyarak geçirmemeleri için yaz aylarında saatlerin ileri alınmasını önerdi.

Ancak yaz saati uygulaması ilk kez 1916’da Almanya’nın Birinci Dünya Savaşı’ndaki müttefikleri ve bu ülkelerin işgal ettiği topraklarda, savaş zamanında kömür kaynaklarını daha verimli kullanmak amacıyla uygulanmaya başladı.

Sonra birçok Avrupa ülkesi ve Rusya da yaz saati uygulamasını başlattı. ABD de 1918’de bu uygulamayı kabul etti.

FAYDALI MI DEĞİL Mİ?
Yaz saati uygulamasının faydalı olup olmadığıysa halen tartışılıyor. Bu uygulamayı savunanlar, güneş ışığından daha fazla faydalanılması sayesinde elektrik ve yakıt kullanımının azaltıldığını belirtiyor.

Brezilya ve Japonya’da yapılan iki ayrı araştırmada uygulamanın enerji ve yakıt tüketiminde tasarruf sağladığını ortaya koydu. Ancak uygulamanın elektrik ve yakıt tüketimini azaltmadığını, hatta artırdığını gösteren araştırmalar da var.

Örneğin 1999’da yapılan bir araştırma, yaz saatinin AB’deki eğlence sektörünün gelirinde yüzde 3’lük bir artış yarattığını gösterdi.

Bu arada, güneş ışığından daha fazla faydalanmanın sağlık açısından faydalı olacağı kadar zararları da bulunabileceği belirtiliyor.

Bilimadamları güneş ışığı sayesinde vücudun D vitamini üretiminin arttığını, ancak zaten çok güneş alan bölgelerdeki insanlarda bunun cilt kanserine yol açabileceğini vurguluyorlar.

Bu konuda bir başka tartışma başlığı ise; depresyon. Yaz saati uygulandığı dönemde erken kalkmanın depresyon riskini azalttığı belirtilirken, bunun tam tersini savunanlar da var.


GMT nedir, peki saat nedir?
Bu gece yarısından sonra saatlerimizi 1 saat geri alacağız. Radikal Genel Yayın Yönetmeni İsmet Berkan bugünkü köşe yazısında hem bu konuyu ele alıyor, hem de son iki gündür tartışılan GMT’nin ne olduğunu “bilmeyenlere” açıklıyor.

Dünyamız, bildiğiniz gibi pek mükemmel olmasa da küre şeklinde. Ve yine bildiğiniz gibi, dünyamız, kendi ekseni etrafında neredeyse sabit bir hızda dönüyor. Biz, bir kolaylık olsun diye dünyamızın kendi ekseni etrafında attığı bir tam tura ‘gün’ diyoruz.

Dünyamız hemen hemen sabit bir hızda kendi ekseni etrafında döndüğüne göre, bu bir tam turu bir zaman birimi olarak da kullanabiliriz. Kim bilir ne zaman, hep birlikte kabul etmişiz ki, bir gün 24 tane birbirine eşit ‘saat’ten oluşur. Her saat 60 dakikadan. Her dakika 60 saniyeden.

Bu bilgiyi bir an için aklımızda tutalım, şimdi biraz geometriye bakalım.
Haberin devamı ↓reklam

Dedim ya dünyamız mükemmel olmasa da bir küre diye, küre üç boyutlu bir form. Bunu iki boyutluya indirgeyecek olsak bir daire bulurduk. Dünyaya tepeden bakın, bir daire görürsünüz.

Bir daire, 360 açı derecesi demektir.

Şimdi şöyle düşünün: Bir gün, 24 saat, yani 1440 dakikadır.

360 derecelik bir çemberde 0 dereceden bir tam tur atıp yeniden aynı noktaya gelmek

1440 dakika sürer yani.

Başka bir deyişle dünya çevresinde bir tam turu ifade eden 360 derecenin her bir derecesi aslında 4 dakikadır. Dünyanın kendi ekseni etrafında bir derecelik dönüşü 4 dakikada gerçekleşir.

Her dört dakika geçişinde dünya kendi ekseni etrafında 1/360 kadar dönmüş demektir.

Peki ama bütün bunları bilmek bize ne sağlar?

Çok şey sağlar. Bu bilgi sayesinde denizlerde ve gökyüzünde yolumuzu bulabiliriz, haritada nerede olduğumuzu biliriz.

Biliriz ama bazı şartlarla: Yola çıktığımız yerin haritadaki tam koordinatını bilmemiz, tam yola çıkış saatimizi bilmemiz, hangi yöne hangi hızda ve ne süreyle gittiğimizi bilmemiz gerekir.

Diyelim ki geminizle, dünya üzerindeki 0 boylamını belirleyen Londra Greenwich’teki gözlemevinin tam üstünden geçen boylamdan saat tam 00.00’da geçtiniz ve saatte 20 mil ortalama hızla batıya doğru tam 1 saat yol aldınız ve o an nerede olduğunuzu merak ettiniz. O an tam olarak 0 boylamının 20 mil batısındasınız.

Bugün bütün bu hesapları marifetli cep telefonlarımız aracılığıyla bile becerebildiğimiz için artık eski usul gemicilik, eski usul havacılık pek kalmadı. Ama bundan 40 yıl önce bile, ortada ne GPS ne de başka cihazlar yoktu, otururdunuz haritanın başına, hassas saatlere bakarak, hassa tutulmuş seyrüsefer bilgileriyle o an nerede olduğunuzu bulurdunuz. Yakın zamana kadar uçaklarda seyrüsefer görevlileri de olurdu okyanusaşırı uçuşlarda.

Saatin nereden geldiğini ve neden önemli olduğunu anlatabildim sanırım.

Meselenin bir boyutu daha var: Nasıl bir metrenin bir metre uzunlukta olması ülkeler ve kültürler arasında bir nevi sosyal kontratsa, nasıl bir günün 24 saat uzunluğunda olması bir sosyal kontratsa, 0 dereceli boylamın Londra yakınlarındaki Greenwich’ten geçiyor olması da bir sosyal kontrat.

Yüzyıllardır, dünyanın gemicileri ve havacıları bu kontrata dayanarak seyrüsefer yapıyor, hepimiz de saatimizi o 0 boylamına göre ayarlıyoruz, İngiltere Londra’daki meşhur Big Ben isimli saatin gongları bütün dünyanın saat ayarını belirliyor. (Günümüzde bu ayarı daha kusursuz yapmak için atomik saatler kullanıyor, saatlerimizi uydulardan gelen sinyallerle ayarlıyoruz ama şimdi kafanızı karıştırmayayım.)

Kısacası, açılımı Greenwich Mean Time olan GMT kısaltması, aslında bir nevi dünya çapında Saatleri Ayarlama Enstitüsü. Herkes saatini oraya bakıp ayarlıyor.

Dünyanın ülkeleri oturmuşlar, bu her bir derecenin 4 dakika etmesi kuralını hayatta kolaylık olsun diye esnetmişler ve çeşitli saat dilimlerine bölmüşler dünyayı. Burada GMT hep sıfır. Londra’dan doğuya doğru gittikçe saat dilimleri GMT +1 veya GMT +2 diye gidiyor, Batıya doğru gittikçe de GMT -1 veya GMT -2 diye.

Mesela Türkiye GMT +2’de. Yani, burada saat 14.00’ken Londra’da Big Ben 12.00’yi çalıyor.

Mesela ABD’nin doğu kıyısı, mesela New York, GMT -5’de. Yani bizimle arasında tam yedi saat fark var. Bizden yedi saat geride New Yorkluların saatleri.

Mesela bu gece yarısından sonra saatlerimizi 1 saat geri alacağız. Saatlerimizi kışın geri almamızın nedeni çok basit: Sabahları erken kalkanlar karanlıkta kalkmasınlar, okullar açıldığında hava aydınlık olsun, bazılarımız işe gittiğinde hava aydınlanmış olsun diye. Ama her iyi şeyin bir de bedeli var:

Akşamları hava daha erken saatte kararacak, evimize gece karanlığında döneceğiz.

what is the origin of the word "blackmail" ?

The first blackmailers were Scottish landlords who exploited farmers by making them pay rent in livestock or services if they couldn’t pay in cash. The goods they had to hand over were usually worth more than the rent owned, and the landlords didn’t make change.

Around the same time, local chieftains started going after the same farmers with the kind of scheme the mafia usually refers to as "selling insurance." They made an offer the farmers couldn’t refuse: pay a fee for protection. If the farmers didn’t pay, then the chieftains would unfortunately be unable to prevent ruffians from destroying crops and sacking property.

The Scottish farmers called both nefarious deals "black" because they associated that color with evil, and because both payments were made in goods rather than silver coins (called "white money"). As for the "mail" part, it doesn’t refer to the postal system. That "mail" comes from the German word for "pouch." The "mail" in blackmail is related to the Old Norse word for "payment" or "agreement."

--------------------------------------------------------------------------------------------------
Its origin had nothing to do with the post office. Mail in this sense was an old Anglo-Norse term for rent or tribute. During the time of border warfare between England and Scotland, freebooters extorted payment from farmers of the area in exchange for protection and immunity from plunder. As the inhabitants were generally very poor, the tribute was paid in "black mail," that is, grain, meat, or the lowest coinage (copper), as opposed to "white mail," which was silver. In time the word took on the meaning of any payment extorted by threat of exposure of an incriminating secret.

Işın Erşen’in başına “radikal” yıldırım!

Bolu Express Gazetesi yazarı Işın Erşen, yazdığı biz yazı sebebiyle yargıdan kurtuldu, ancak Radikal Gazetesi’nin hışmından kurtulamadı! Erşen, “Yazımın arkasındayım” dedi.

Bolu Express gazetesi yazarlarından Işın Erşen’in, 7 Ekim 2007 tarihinde kaleme aldığı “Türk, işte karşında düşmanın” başlıklı yazısı hakkında Bolu Cumhuriyet Savcılığının verdiği takipsizlik kararını Radikal gazetesi dünkü manşetine taşıdı. Takipsizlik kararını şiddetle eleştiren Radikal, bunu “hedef göstermenin suç olmadığı” şeklinde yorumladı, DTP’nin suç duyurusunda yer alan “Ogün’ler böyle yetişiyor” kelimesi, haberin arabaşlığında yer aldı.
Geçtiğimiz yıl Bolu 2. Komando Tugayı’na bağlı bir birliği pusuya düşürerek 13 askerimizi şehit eden PKK Terör Örgütü hakkında açıklamalarda bulunan DTP Milletvekillerini eleştiren yazısı sebebiyle hakkında suç duyurusunda bulunulan Bolu Express gazetesi yazarlarından Işın Erşen kaleme aldığı “Türk, işte karşında düşmanın’ adlı yazısında, PKK ile sürdürülen mücadeleyi anlattıktan sonra DTP milletvekillerin MYK üyelerinin ve Belediye başkanlarının isimlerini tek tek sıralamıştı.
Yazı şöyle devam ediyordu: “Yüce Türk Ulusu, işte karşında düşmanın. ‘PKK bölücü terör örgütüdür, onun mensupları da vatan hainidir’ demedikten sonra bunların topu Türk düşmanı olarak bundan sonra ‘sivil yurtsever’ unsurların hedefi olacaktır. Kahpece pusu kuran dağdaki teröristin peşinde koşmaktansa üç-beş mikrobu temizleyip bundan sonra bir bizden, beş sizden, tamam mı, devam mı? demek gerekir.
Bunu yapacak ve diyebilecek yurtsever unsurlar da çıkar elbet. Toplumun arzusu, yoğun olarak bu yöndedir. Bundan böyle şehit edilen her güvenlik görevlisine karşın, bunlardan birinin aynı kaderi paylaşması toplumun çoğunluğunun isteği haline gelmiştir. Artık kangren olmuş uzuv veya uzuvların kesilip atılma zamanı gelip geçmiştir.”
Söz konusu yazı üzerine DTP Grup başkanvekili Selahattin Demirtaş, avukatı Faruk Duran aracılığıyla 24 Kasım 2007 tarihinde Bolu Cumhuriyet Savcılığı’na suç duyurusunda bulunmuş, suç duyurusunda ‘Basın yoluyla hakaret, suç işlemek için alenen tahrik, halkı kanunlara uymamaya tahrik’ suçlamaları nedeniyle Erşen’in cezalandırılmasını istemişti. Ancak Bolu Cumhuriyet Savcılığı altı ay süren soruşturmanın ardından yazıda suç unsuru bulunmadığını gerekçesiyle takipsizlik kararı vermişti. Avukat Duran ise savcılığın verdiği takipsizlik kararına itiraz edeceklerini belirterek, Savcılığın bunu ifade özgürlüğü olarak değerlendirmesi enteresan” diye konuşmuştu.
Konu ile ilgili olarak görüşlerini açıklayan Işın Erşen ise yazdığı her satırın arkasında durduğunu ifade ederek; “ Nitekim, Cumhuriyetimizin savcıları konuyu inceleyerek takipsizlik kararı verdiler. Şahsım son birkaç haftadır tehdit alıyorum. Bazı cevapsız telefonlar, tehdit içerek mesajlar alıyorum. Her şeye rağmen ben bu olay karşısında dimdik ayakta duruyorum. Yazımın içinde tek kelime Kürt sözcüğü kullanmadım, Türk-Kürt ayrımı yapmadım. Bahis konusu yazım ve tüm yazılarımda ben Türkiye Cumhuriyetinin üniter yapısını vatanın ve milletin bölünmez bütünlüğünü, Türkiye Cumhuriyeti Vatandaşı olan tüm insanlarımızı, Türk kabul ederek, din dil ırk ve mezhep ayrımı gözetmeksizin kardeş bildim” dedi.

Yazının aslı

Işın Erşen -

TÜRK, İŞTE KARŞINDA DÜŞMANIN İşte size son birkaç günün gazete başlıkları: Diyarbakır Lice’de mayın patladı. 1 astsubay şehit, 3 er yaralı. Beytüşşebep’da iftar vakti köylerine giden 12 köy korucusu öldürüldü. Van’ın Başkale ilçesinde askeri birliğe roketatarlı saldırı, 1 asker şehit. Şırnak’ın Namaz dağı bölgesinde mayın patladı, 1 uzman çavuş şehit. Şırnak’ın Gabar dağı bölgesinde pusu, 13 asker şehit. Bunlar, son bir hafta veya on gün içinde bizim gazetelerde tesadüfen rastladıklarımız. Araştırsak, hiç şaşmam belki bir bu kadar daha çıkar. 25 seneye yakın zamandır, “kanları yerde kalmayacak” , “mücadele kararlılığımız daha da arttı” veya “kökünü kazıyacağız” gibi yutturmacalar la avutup, geçiştirdiniz hep. Yeter be, yetsin artık şu palavralarınız, masallarınız. Sivili de, askeri de, Sizler çocuk mu avutuyorsunuz? Yoksa milletle dalga mı geçiyorsunuz? 3 bin veya beş bin tane “çapulcu” ile baş edemeyen devlet veya ordu olur mu? Edemediniz, edemiyorsunuz işte, yazıklar olsun hepinize. Devletseniz, devletliğinizi, yasama organıysanız, kanun koyuculuğunuzu, hükümet iseniz, hükümetliğinizi bilin. Yargıysanız, yargının, hukukun gereklerini yerine getirin. Ama yetti, artık bardak taştı. Geçtiğimiz pazar gecesi, Bolu 2. Komando Tugayına mensup 13 askerimizin şehit edilmesi haberini duyunca çıldırdık. Nasıl delirmeyelim ki? sTBMM çatısı altında, askerimizi, polisimizi, koruyucumuzu, sivil halkı gözlerini kıpmadan öldüren teröristlerin “azmettiricileri” varken; Bu terörist katillere “kardeşim” diyebilen, bunların akıl hocalığını yapabilen, Askerlerle girdikleri silahlı çatışmada geberen teröristlerin “leşlerini” derede yıkayan DTP İl, İlçe ve Belediye Başkanları varken, Dağdakilerin peşinden koşturmak ne derece doğru oluyor? Gerçek katil tetikçiler mi? Esas katiller kimler, biliyor musunuz?. Partilerinin flamasına “PKK çaputlarının” rengi, sarı yeşil ve kırmızıyı koyan, PKK’lı, eli kanlı bu “piçlerin” sıktığı her kurşunun arkasında olan, onlara “kardeşim” diyen, bu cinayetleri işletenler; “azmettiriciler” Başta, Demokratik Toplum Partisi Genel Başkanı Ahmet Türk. Partinin Milletvekilleri Ayla Akat Ata, Bengi Yıldız, Mehmet Nezir Karabaş, Akın Birdal, Selahattin Demirtaş, Gülten Kışanak, Aysel Tuğluk, Pervin Buldan, Sebahat Tuncel, Emine Ayna, Sırrı Sakık, M. Nuri Yaman, Osman Özçelik, İbrahim Binici, Sevahir Bayındır, Hasip Kaplan, Şerafettin Halis, Fatma Kurtulan, Özdal Üçen. Demokratik Toplum Partisi Merkez Yürütme Kurulu, Nurettin Demirtaş, Mustafa Sarıkaya, Saadet Becerikli, Bayram Altun, Selma Irmak, Sibel Öz, Pelgüzar Kaygusuz, Kamuran Yüksek, Yücel Genç, Ömer Ağın, Kemal Aktaş, Siracettin Irmak, Kemal Çolgan, Gülay Calap, Hüseyin Cengiz, Ayfer Ekin, Besime Konca, Ahmet Aday ve Çimen Işık. Diyarbakır Belediye Başkanı Osman Baydemir, Batman Belediye Başkanı Hüseyin Kalkan, Şırnak Belediye Başkanı Ahmet Ertak, DTP’li tüm belediye başkanları, bu partinin il, ilçe başkan ve yönetimleri. Türkiye’yi bölmeye, tarih sahnesinden silmeye çalışan “dış mihraklar” ve bunların içteki uşakları, maşaları... X Yüce Türk Ulusu, işte karşında düşmanın. “PKK bölücü terör örgütüdür, onun mensupları da vatan hainidir” demedikten sonra, bunların topu Türk düşmanı olarak, bundan sonra “sivil yurtsever” unsurların hedefi olacaktır. Kahpece pusu kuran, dağdaki teröristin peşinde koşmaktansa, üç-beş mikrobu “temizleyip” bundan sonra “bir bizden, beş sizden” tamam mı, devam mı? demek gerekir. Bunu yapacak ve diyebilecek “yurtsever“ unsurlar da çıkar elbet. Toplumun arzusu, yoğun olarak bu yöndedir. Bundan böyle şehit edilen her güvenlik görevlisine karşın, bunlardan birinin aynı kaderi paylaşması toplumun çoğunluğunun isteği haline gelmiştir. Artık, ”kangren olmuş uzuv veya uzuvların” kesilip atılma zamanı gelip geçmiştir. Türkiye’nin sınır ötesi sıcak takibine soğuk bakan ABD”, dünyanın öbür ucundan geldiği Irak’ta ne “be,o,ke” işi olduğunu izah etmelidir. Bunun yanı sıra; hala sınır ötesi harekata hayır diyen ABD’nin elinden İncirlik Üssünün alınması, Habur Sınır Kapısının da kapatılması, Mersin Serbest Bölgede faaliyet gösteren bazı Kürt gurupların temizlenmesi ABD ve Barzani’nin “çanına ot tıkamaya” yeter de artar bile… Türkiye Cumhuriyeti Devleti bugüne kadar ABD’siz de, AB olmadan da yaşamıştır bundan sonra da yaşayacaktır. Hepsi yerin dibine batsın. ABD’nin ve AB’ nin, boyunduruğu altında, kişiliğimizi yitirip “sömürge” konumunda olmaktansa, ulusça “Metal Fırtına”yı yaşamayı tercih ederiz. Allah’tan tüm şehitlerimize rahmet, kederli ailelerine başsağlığı, sabırlar diliyor ve acılarını yürekten paylaşıyoruz. Aynı şekilde, Bolu 2 nci Komando Tugayına da, başsağlığı dileklerimizi iletiyoruz. Yarın Mübarek Şeker Bayramı. Şırnak’ın Gabar Dağında, bu vatan için canını veren O 13 yiğit aslandan birinin anası, babası, kardeşi siz olsaydınız, nasıl bayram yapardınız? Bir de onu düşünün. Bu bayram burukta olsa, acılı da olsa herkese kutlu olsun.

Radikal Gazetesinin Haberi

Cinayet çağrısında suç bulunamadı

Türkiye / 23/10/2009

Yerel gazetede 'Her şehit için beş DTP'li öldürülsün' yazan köşe yazarı hakkında önce savcılık sonra mahkeme takipsizlik verdi. Son olarak dosyayı inceleyen Yargıtay da bu yazıda suç bulmadı

MESUT HASAN BENLİ


ANKARA - Yargıtay, demokratik açılım tartışmalarının sürdüğü bir ortamda, çok tartışılacak bir karara imza attı. Bolu Cumhuriyet Başsavcılığı, Düzce Ağır Ceza Mahkemesi’nin ardından Yargıtay da ‘şehit edilen her asker için beş DTP’li öldürülmeli’ çağrısında suç unsuru bulmadı. Yargıtay 8. Ceza Dairesi, Adalet Bakanlığı’nın Düzce Ağır Ceza Mahkemesi’nin verdiği takipsizlik kararının bozulması için yaptığı ‘kanun yararına bozma’ talebini reddetti. Kararda, yerel mahkemenin verdiği kararda isabetsizlik görülmediği belirtildi.

Tek tek hedef gösterdi
Yerel Bolu Expres gazetesinin yazarlarından Işın Erşen, 7 Ekim 2007 günü, Gabar Dağı’nda Bolu 2. Komando Tugayı’na mensup 13 askerin şehit edilmesinin ardından yayımladığı ‘Türk, işte karşında düşmanın’ başlıklı yazısında, PKK ile sürdürülen mücadeleyi anlattıktan sonra, DTP milletvekillerin MYK üyelerinin ve Belediye başkanlarının isimlerini tek tek sıralamış ve şöyle devam etmişti: “Türk Ulusu, işte karşında düşmanın. ‘PKK bölücü terör örgütüdür, onun mensupları da vatan hainidir’ demedikten sonra bunların topu Türk düşmanı olarak bundan sonra ‘sivil yurtsever’ unsurların hedefi olacaktır. Kahpece pusu kuran dağdaki teröristin peşinde koşmaktansa üç-beş mikrobu temizleyip bundan sonra bir bizden, beş sizden, tamam mı, devam mı? demek gerekir. Bunu yapacak ve diyebilecek yurtsever unsurlar da çıkar elbet. Toplumun arzusu, yoğun olarak bu yöndedir. Bundan böyle şehit edilen her güvenlik görevlisine karşın, bunlardan birinin aynı kaderi paylaşması toplumun çoğunluğunun isteği haline gelmiştir. Artık kangren olmuş uzuv veya uzuvların kesilip atılma zamanı gelip geçmiştir.”

‘Suç unsuru yok’
Söz konusu yazı üzerine DTP Grupbaşkanvekili Selahattin Demirtaş, avukatı Faruk Duran aracılığıyla 24 Kasım 2007 günü Bolu Cumhuriyet Savcılığı’na suç duyurusunda bulundu. Suç duyurusunda “Basın yoluyla hakaret, suç işlemek için alenen tahrik, halkı kanunlara uymayaya tahrik” suçlamaları nedeniyle Erşen’in cezalandırılmasını istendi. Savcılık, altı ay süren soruşturmanın ardından yazıda suç unsuru bulunmadığı gerekçesiyle takipsizlik kararı verdi. Karara yapılan itirazı Düzce Ağır Ceza Mahkemesi karara bağladı. Yerel Mahkeme de savcılığın kararının yerinde bir karar olduğunu belirterek, “İncelenen soruşturma evrakına göre, itiraza konu kovuşturmaya yer olmadığına dair kararında isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, itirazın reddine karar verildi” dedi. Böylece verilen takipsizlik kararı kesinleşmiş oldu.

Bakan Şahin başvurdu
Söz konusu kararın kamuoyunda geniş yankı uyandırması üzerine, Adalet Bakanlığı harekete geçti. Dönemin Adalet Bakanı Mehmet Ali Şahin, yazının ‘fikir ve düşünce açıklama’ kapsamında değerlendirilmesini doğru bulmadığını belirterek, takipsizlik kararına yönelik itirazı reddeden mahkeme kararının kaldırılması için yazılı emir yoluyla Yargıtay’a başvurdu. Söz konusu dosya önce Yargıtay 9. Ceza Dairesi’nin gündemine geldi. Ancak daire bu konuda görevsiz olduğunu karar vererek, Yargıtay 8. Ceza Dairesi’ne gönderdi.

Yargıtay: Karar yerinde
Daire, dosya üzerinde incelemesini tamamladı. Daire, yerel mahkemenin verdiği kararın yerinde olduğunu belirterek “Düzce Ağır Ceza Mahkemesi’nin verdiği kararda herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir. Bu nedenle yazılı emir yoluyla yapılan bozma talebinin oybirliği ile reddine karar verilmiştir” denildi. Demirtaş’ın avukatı Duran kararı ‘skandal bir karar’ olarak niteleyerek, “Hangi açılım, hangi demokratik açılım söz konusu olursa olsun değişme direnen çağın gereklerine uygun bir şekilde kendisini yapılandırmayan bir yargı anlayışı olduğu müddetçe bu tür kararlar verilmeye devam edilecektir” diye konuştu.

'Azeri bayrağına yapılanlar gururuma dokundu'

BAKÜ - Azerbaycan Milli Meclisinde bugün yapılan görüşmelerde, Türkiye-Azerbaycan ilişkileri ele alındı.

Mecliste yapılan görüşmelerde, Azerbaycan Milli Meclis Başkanı Oktay Esedov, "Bursa'da oynanan Türkiye-Ermenistan futbol maçından önce Azerbaycan bayrağına yapılan hareketin kendisini üzdüğünü" belirterek, ''Azerbaycan bayrağına yapılan hareket gururuma dokundu'' dedi.

Türkiye-Azerbaycan arasındaki gerginliği, Türk milletine mal etmenin doğru olmadığını ifade eden Esedov, iktidarların gelip geçici, halkların kalıcı olduğunu kaydetti.



Esedov, "Türkiye ve Azerbaycan arasında anlaşmazlık çıkarmaya çalışan güçlerin Ermenilerden de kötü olduğunu" söyledi.

Azerbaycan Milli Meclisinde bir grup milletvekili, Şehitler hiyabanındaki Türk bayraklarının kaldırılmasının doğru olmadığını belirtti. Milletvekili İkram İsrafil, Azerbaycan-Türkiye arasındaki gerginliğe son vermek için, Bakü'nün işgalden kurtulduğu 15 Eylül gününün ''Türkiye-Azerbaycan Dostluk Günü''olması gerektiğini söyledi.


Baykal: PKK'nınki serbest, Azeri bayrağı yasak

CHP lideri Deniz Baykal, partisinin grup toplantısında Türkiye ile Azerbaycan ilişkilerini ve terör örgütü PKK üyesi bir grubun teslim olmasını değerlendirdi.

Türkiye'nin, Azerbaycan ile ilişkilerinin, nezaket, üslup sorunu olmanın ötesine geçtiğini belirten Baykal, Türkiye'nin, Ermenistan sınır kapısının açılması konusunu, kendi özel ilişkilerini, durumlarını, angajmanlarını dikkate almadan, çok yanlış yönettiğini savundu.

Baykal, ''Kaş yapalım derken, göz çıkarıldı. Durduk yere, birilerinin telkinleri, tavsiyeleri doğrultusunda, onların gözüne gireceğiz, birilerini mutlu edeceğiz diye, çok ciddi sıkıntıların, sorunların çıkmasına neden olduk. Birileri Azerbaycan'ı görmüyor, Ermenistan'ı görüyor, ona göre sana politika dayatıyor, sen Azerbaycan'ı görmemezlikten gelemezsin, göreceksin. Bütün dünya görmese de Türkiye, Azerbaycan'ı görecek, gösterecek, hatırlatacak, onunun önemini vurgulayacak'' diye konuştu.



AB'ye üyelik süreci çerçevesinde, Rum limanlarından hareket edecek gemi ve uçakların Türkiye'ye gelmesini öngören katma ek protokolün 2004'te imzalandığını anımsatan Baykal, bu protokolün halen Meclise gelmediğini belirtti.

Baykal, ''O Rum limanlarıyla ilgili protokolü Meclis’e sevk etmediniz de Ermenistan sınırının açılmasıyla ilgili protokolü, Azerbaycan bu kadar rahatsız olduğu halde göz göre göre niye Meclise sevk ediyorsunuz?'' diye sordu.

‘GÜCÜNÜZ AZERBAYCAN’A MI YETİYOR?’
Bursa'da oynanan Türkiye ile Ermenistan maçında Azerbaycan bayraklarının toplatıldığını ifade eden Baykal, Azerbaycan'ın gönül kırıklığı nedenlerinden birinin bu olduğunu söyledi.

Baykal, sözlerini şöyle sürdürdü: “Daha dün PKK bayraklarıyla sınırda, binlerce insan, güvenlik güçlerinin gözlerine baka baka, onların gözleri önünde gösteriler yapıyorlar. Bunların hepsini içinize sindiriyorsunuz ama kardeş Azerbaycan bayrağının Bursa'da bir maçta bulundurulmasını yasaklama gereği duyuyorsunuz. Gücünüz sizin PKK'ya yetmiyor da Azerbaycan'a mı yetiyor?

Ermenistan Cumhurbaşkanı'nı Swarovski taşlarıyla süslenmiş özel koltuklarda ağırlıyorsunuz. Siz onu yaparken 1 milyon Azeri göçmen, evlerinden kopmuş, güç koşullarda çadırlarda yaşamak zorunda kalıyor, Azerbaycan halkı işgalin acısını yüreğinde hissediyor.''


Deniz Baykal: “You can’t deal with PKK but hit Azerbaijan?!”
[ 20 Oct 2009 18:33 ]


Baku – APA. “Without interfering in the recent disputes as to who is right between Turkey and Azerbaijan, I want to say that Turkey did not take into account its interests and took a wrong step in Armenian issue. Saying that they are solving a problem they created another more serious problem,” leader of Turkish opposition Deniz Baykal said at the meeting of the parliamentary faction of the Republican People’s Party (CHP), APA reports. He said to ingratiate itself with some foreign circles the Turkish government created a very serious problem by taking their recommendations into account. We told the government “Don’t take a step that may hurt Azerbaijan, don’t forget Azerbaijan’s significance”. Alongside with historical closeness, common language, religion, we reiterated Azerbaijan’s importance for Turkey in the Caucasus. Some do not see Azerbaijan, they see Armenia and exert pressure on you. But you – the Turkish government can not ignore Azerbaijan. Even though the entire world does not see, you should see Azerbaijan and underline its importance. Unfortunately, our words were not taken into consideration. We said to Davutoglu “Don’t sign the protocols” but they signed,” he said.
Baykal said the government has not sent the protocols signed with the European Union about the opening of Turkish ports for the Greek Cypriots up to now, but it has immediately sent the protocols with Armenia to the parliament.

The opposition leader mentioned the incidents during the Turkey-Armenia football match in Bursa, and said that besides the tensions over the protocols, the flag issue came to agenda as well. “Bursa authorities banned the Azerbaijani flags before the match. Our parliamentarians pressured upon the governor, but unfortunately they collected the Azerbaijani flags before the match. It was one of the causes of Azerbaijan’s protests”.

Baykal also mentioned the show related to the surrender of a group of PKK militants on borders with Iraq on October 19. “Thousands of people demonstratively wave the PKK flags in front of eyes of security forces and you digest it, but you feel need to ban the Azerbaijani flags in Bursa. You can’t deal with PKK but hit Azerbaijan?! You offer to Armenian president Sargsyan seat on $10 000-armchair decorated with Swarovski crystals, but one million Azerbaijanis were expelled from their homeland and settled in the tent camps and are living in the difficult conditions. Azerbaijani people feel the pain of occupation in their hearts. It is very painful”.

Baykal reminded about the Abdullah Gul’s protest at the parliament in 1993 when then-Prime Minister Suleiman Demirel invited Armenian president Levon Ter-Petrosian to the funeral of Turkish president Turgut Ozal. Gul was one of the leaders of oppositional Welfare Party in that time and he told Demirel: “You shake the hands of killers of your brothers and those who claim Kars as Armenian territory”.

Baykal said he believed that both Turkish and Azerbaijani people would not allow the governments’ mistake to damage their brotherhood. “Our friendship and brotherhood with Azerbaijan is above all. The mistakes of governments will be left in history. I believe that the Azerbaijani authorities will soon take the control over this problem. Let the Azerbaijani people have a peace”.

Who lost Turkey?

Who lost Turkey?

Oct. 15, 2009
, THE JERUSALEM POST

Could Israel have done anything to avoid the apparent rupture of its relationship with Turkey? Could we have made it inconceivable for the Turks to air, on state television, a serial portraying the Palestinian-Israeli conflict as a struggle between sociopathic Zionists and wholesome Palestinians?

No doubt, had Israel responded to the violent Palestinian "resistance" not with an Operation Cast Lead but with Gandhi-like passivity, with a declaration that so long as there were women and children in Gaza, our army would not shoot back - had Israel, instead of imposing a "siege," responded to Hamas's takeover of Gaza by supplying concrete for an airstrip that would accommodate Iranian cargo planes - Israeli and Turkish jets might now, we suppose, be conducting joint maneuvers.

But let us go further.

If tomorrow, Israel withdrew to the 1949 Armistice Lines, redivided Jerusalem, abandoned Judea and Samaria, strategic settlement blocs, the Jordan Valley - the whole kit and caboodle - in the name of "ending the occupation;" if we came down from the Golan Heights, accepted the influx of millions of Palestinians "returning" to our newly truncated, 15 km.-wide state; agreed not to contest the extradition of the IDF General Staff to The Hague to face trumped-up war crimes charges; and if the Jews held their tongues as their state was dismantled while Palestinian factions fought it out for supremacy - comity would likely reign in Turkish-Israel relations. We can even imagine the UN General Assembly deferring discussion of "the Question of Palestine."

Plainly, what is inhibiting this nirvana is Israel's stiff-necked insistence on the same right to self-defense other sovereign states enjoy.

THE TRUTH: Turkey's turn against Israel is best understood in the context of its evolutionary transformation from the secular, nationalist and Western-oriented ethos of Mustafa Kemal Ataturk to the dogmatic, radical, pan-Islamic and Middle Eastern attitudes of its current rulers. This is most clearly reflected in Turkey's apparent decision not to actively pursue membership in the European Union because it has given up trying to reconcile what it wants for itself with what the West wants for it.

On Wednesday, Olli Rehn, the EU official in charge of enlarging the community, sharply criticized the Islamist government in Ankara for imposing punishing taxes on media outlets critical of the regime. But today's Turkey feels the EU needs it more than it needs the Europeans.

As for the military, which has historically served a homeostatic function whenever Turkish governments strayed from Ataturk's path, it has been politically neutered and made subservient to the regime.

IT IS senseless for Israelis to ask ourselves what we did to cause Arab, Persian and now Turkish rulers to ascribe the most villainous of intentions to us - for example, conspiring to demolish Muslim shrines on the Temple Mount, or relishing the systematic murder of Arab children. While not wishing to disregard the damage caused by this or that Israeli policy of commission or omission, in the final analysis, Israel did not lose Turkey any more than it lost Iran or the "moderate" Palestinians.

The Palestinian national movement, for all its self-destructive obduracy, appeared under Mahmoud Abbas and Salaam Fayad to be glacially inching toward grudging acceptance of a two-state solution. But it has been outmaneuvered by Hamas. Any move Abbas now makes in the direction of moderation - agreeing to temporarily shelve the reprehensible Goldstone Report for instance - gets pounced upon as perfidy. This environment has led even a sensible man like Fayad to hold cabinet deliberations on whether Israeli soldiers are stealing the organs of Palestinian youths. This week, he referred to a Palestine born of territorial compromise as a potential "Mickey Mouse state."

THE overriding explanation for what is happening in Turkey and among the Palestinians (and happened decades ago in Iran) is that these polities could not make peace with modernity. Instead, to varying degrees, they turned to radical Islam, which promised an end to ethnic and national rivalries and the promotion of socioeconomic equality.

These fragmented societies succumbed to the opiate of radical Islam because it provides absolute answers about right and wrong and uplifting distinctions between believers and infidels.

But it also ensures never-ending estrangement from those who have chosen another path.

Since this predicament stems from within Muslim civilization, so, too, must any solution.

Ankara moderniteyle barış yapamadı

Yorum / 17/10/2009

İsrail kendini savunmak yerine şiddet içeren Filistin 'direnişi'ne Gandivari bir pasiflikle karşılık verse veya Kudüs'ü yeniden bölseydi Türkiye'yle ortak tatbikat yapıyor olabilirdi. Türkiye'yle krizin nedeni bu ülkenin moderniteyle barış yapamayıp radikal İslam afyonuna yenik düşmüş olması

İsrail Türkiye’yle ilişkilerindeki kırılmayı önlemek için herhangi bir şey yapabilir miydi? Devlet televizyonunda Filistin-İsrail ihtilafını sosyopat Siyonistlerle dört başı mamur Filistinliler arasında bir mücadele gibi gösteren diziyi Türkler için kabul edilemez kılabilir miydik? İsrail şiddet yüklü Filistin ‘direnişi’ne Dökme Kurşun Operasyonu’yla değil de Gandivari bir pasiflikle karşılık verseydi, Gazze’de kadınlar ve çocuklar olduğu sürece ordunun karşı ateş açmayacağını ilan etseydi ya da Hamas’ın Gazze’yi ele geçirmesine ‘abluka’ uygulamak yerine İran kargo uçakları için beton bir pist inşa ede-rek karşılık verseydi, şimdi İsrail ve Türkiye jetleri ortak tatbikatlar yapıyor olabilirdi.

Tükiye pan-İslami eğilime kapılıyor
Fakat biraz daha ileri gidelim. İsrail 1949 Ateşkes Hatları’na çekilseydi, Kudüs’ü yeniden bölseydi, Yudea ve Samarya’yı (İsraillilerin Batı Şeria’ya verdiği isim), stratejik yerleşim bloklarını ve Ürdün Vadisi’ni ‘işgali sona erdirmek’ adına terk etseydi; Golan Tepeleri’nden inseydik, milyonlarca Filistinli mültecinin 15 kilometre genişliğindeki bu ‘yeni budanmış’ ülkemize akın akın ‘dönmesine’ için verseydik, genelkurmayın sözde savaş suçlarından yargılanması için Lahey’e gitmesine itiraz etmeseydik ve Yahudiler, devletleri Filistinli fraksiyonların hâkimiyet mücadelesiyle paramparça olurken öylece otursaydı, Türk-İsrail ilişkileri muhtemelen güllük gülistanlık olurdu. Açıkçası bu nirvanayı engelleyen şey, İsrail’in başka devletlerin yararlandığını meşru müdafa hakkında inatla ısrar etmesidir.
Gerçek şu: Türkiye’nin İsrail aleyhine dönüşü en iyi, Atatürk’ün laik, milliyetçi ve Batı eğilimli değerler sisteminden mevcut muktedirlerin dogmatik, pan-İslami ve Ortadoğulu yaklaşımlarına doğru yaşanan evrimsel dönüşüm bağlamında anlaşılabilir. Bunun en güçlü yansıması Türkiye’nin AB üyeliğinin
peşinden gayretle gitmeme kararında bulunabilir; zira Türkiye kendisi için istediğiyle, Batı’nın onun için istediğini bağdaştırma çabasını terk etti. Avrupa Komisyonu’nun genişlemeden sorumlu üyesi Olli Rehn çarşamba günü Ankara’daki İslamcı hükümeti, rejimi eleştiren medya kuruluşlarına ağır vergi cezaları kestiği için şiddetle tenkit etti. Fakat bugünün Türkiye’si kendisinin AB’ye ihtiyaç duyduğundan çok, AB’nin ona ihtiyacı olduğunu düşünüyor. Atatürk’ün yolundan sapan hükümetleri hizaya sokma görevi gören orduya gelince, siyaseten tarafsızlaştırılmış ve rejime boyun eğdirilmiş durumda.
Biz İsraillilerin kendimize, Arap, Fars ve şimdi de Türk yöneticilerin bize en canavarca niyetleri yakıştırmasına, bizi Harem-üş Şerif’teki Müslüman mabetlerini yıkma komplosu çevirmekle ya da Arap çocukların öldürülmesinden zevk almakla suçlamasına yol açmak için ne yaptığımızı sormamız saçma. İsrail’in bazı politikalarının neden olduğu zarar görmezden gelinemezse de, son tahlilde İsrail Türkiye’yi, İran’ı veya ‘ılımlı’ Filistinlileri kaybettiğinden daha çok kaybetmiş değil. Filistin ulusal hareketi kendi kendini yıkan inatçılığına rağmen, Mahmud Abbas ve Selam Feyyad liderliğinde iki devletli çözümü kaplumbağa adımlarıyla da olsa kabul etmeye doğru ilerliyor gibi görünüyordu. Fakat Hamas tarafından saf dışı bırakıldı. Bugün Abbas’ın yumuşama yolunda attığı her adıma (sözgelimi kınanması gereken Goldstone raporunun geçici olarak rafa kaldırılmasına rıza göstermesi) ihanet denilerek saldırılıyor. Bu ortam, Feyyad gibi duyarlı birini bile İsrail askerlerinin Filistinli gençlerin organlarını çalıp çalmadığına dair toplantılar düzenlemeye sevk ediyor. Bu hafta da toprak uzlaşmasından doğacak bir Filistin’den, potansiyel bir ‘Miki Fare devleti’ diye söz etti.
Türkiye’de ve Filistinliler arasında neler olup bittiğinin, on yıllar önce de İran’da ne yaşandığının en güçlü izahı şu: Bu devletler moderniteyle barış yapamadı. Tam tersine, etnik ve ulusal düşmanlıklara son vermenin yanı sıra sosyoekonomik eşitliğin teşvik edilmesini vaat eden radikal İslam’a döndüler. Bu parçalanmış toplumlar radikal İslam afyonuna yenildi çünkü radikal İslam doğru ve yanlışa dair mutlak cevaplar sunuyor, inananlarla kafirler arasındaki ayrımları derinleştiriyor. Fakat aynı zamanda başka yol seçmiş olanlardan sonsuz bir uzaklaşmayı da garanti altına alıyor. Bu sorun Müslüman medeniyetinden
kaynaklandığına göre, herhangi bir çözüm de buradan gelmeli. (İsrail gazetesi, başyazı, 15 Ekim 2009)

Is the 'Obama effect' turning the world against Israel?

Is the 'Obama effect' turning the world against Israel?
By Yoel Marcus






The cancellation of the international air exercise with Turkey is no big deal. It harms the strategic interests and international standing of Turkey more than Israel. Even when Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan explains his decision by saying the Israel Air Force killed children with phosphorous bombs during Operation Cast Lead, he is harming his country's security interests more than Israel's.

During the battles against the Kurds in southern Turkey, to say nothing of the Armenians, the cruelty involved would not put Turkey on the list of candidates for the Nobel Prize in Mercy. But don't expect any television series on this subject in Istanbul.

The NATO air drill, with the participation of the American army, is first and foremost of benefit to Turkey's security and its drive to join the European Union. But Turkey's rapprochement with Syria brings it closer to the Axis of Evil than to the EU.
Advertisement

If Erdogan's intention is to weaken the supreme authority of the Turkish army and its ability to defend democracy in that country, it may be wise to tell him now that he shouldn't mess with Mustafa Kemal Ataturk's heritage - which entrusted the army with guarding both democracy and the secular nature of the regime.

Ataturk would turn over in his grave were he to find that the republic he founded is on its way to becoming part of the Axis of Evil.

Over the past year, Israel has found itself having to fight for its honor and reputation, and has become the world's doormat. As if Israel's history of wars (about one every six years), two intifadas and many terror attacks on its civilian population were not enough suffering, Hamas rained Qassam rockets and mortar shells on the communities in the south of the country for eight years.

No one spoke out against this, and no one's conscience was pricked, not that of Erdogan or of any other bleeding hearts, wherever they may be.

Moreover, Hamas fighters carried out a massacre of Fatah supporters in Gaza and the entire world watched as the functionaries of Fatah were tossed to their deaths from the rooftops. Not one Islamic country demanded Hamas stop the massacre.

How is it that no Goldstone panels were set up to examine the destruction Hamas sowed in Gaza or the murderous attacks that the terrorist organizations perpetrated on women and children in the heart of Israel?

Just as Egyptian President Hosni Mubarak is busy arranging an agreement and turns out to be the most level-headed leader in the region, King Abdullah of Jordan suddenly warns us that he is planning to recall his ambassador to Amman.

With all due respect to his majesty, he should be more restrained in view of the constant threat that the Palestinians will flood his kingdom. He also has no reason to rejoice over the connection between Syria and Turkey. It was via Syria that Iran transported the missiles and weapons it sent to Hamas and Hezbollah. And it was Israel's ultimatum that prevented a Syrian invasion of Jordan during Black September.

But now Israel finds itself having to defend its honor and reputation. What has happened? Is the whole world really against us once again?

In my opinion, only one thing has changed. It is the emergence of the "Obama effect," similar to the theory that when a butterfly flaps its wings in Brazil it can cause a tornado in Texas.

In the eyes of Israel's enemies, the election of Barack Obama has turned what was considered the unwavering American support of Israel into something that is not taken for granted any more. And when the nuclear-producing Ahmedinejad calls the Holocaust a lie, it is clear whom he is threatening.

The "Obama effect" is encouraging Iran. Dialogue? Go for it. The Iranians are known for their salesmanship - when someone asks the owner of a carpet store the time, he will end up buying three rugs before getting an answer.

Anyone who expected Obama to put Israel at the top of his priorities made a mistake. After eight months in the White House, one can see that his emissary George Mitchell has drawn a blank.

But Obama has no intention of subduing Israel. He is a president who believes in dialogue but who can be resolute when necessary. For Israel's good.

Netanyahu took a giant step forward when he proposed two states for two peoples. But that is not enough for them and they want more and more. To be more accurate, they themselves do not know what they want.

Gaza will be just Gaza? And the West Bank will be just the West Bank? And will there be no union between them?

The problem is that there is no Palestinian leader today who can speak in the name of a Palestinian state. When they were at Camp David, Ehud Barak offered Yasser Arafat some 97 percent of the territories, and Arafat was the only person who had the authority to decide.

But instead of holding talks, he initiated the second intifada during which he himself died under mysterious circumstances.

Go to Washington, Bibi was advised time and again. He went and he came back; he went and came back and offered them what he had proposed during his speech at Bar-Ilan University.

Mahmoud Abbas is acting out of anger. The more we help the West Bank to flourish and to take care of its security, the more he bad-mouths us, and the same holds true of what he has done in the wake of the Goldstone report.

Still, the fact that the Palestinians are once again missing an opportunity does not free Netanyahu of the need to do everything possible to implement his plan for two states for two peoples. That is the only way for him to be recognized as Israel's leader.

Türkiye şer eksenine yaklaşıyor

Türkiye şer eksenine yaklaşıyor


Yoel Marcus

Yorum / 17/10/2009

Erdoğan Türkiye'yi İsrail'den uzaklaştırırken Suriye'ye yaklaştırıyor. Atatürk, ülkesinin şer eksenine kaydığını görse mezarında ters dönerdi. İsrail'in dünyanın 'paspası' haline gelmesinin sebebi, Obama'nın seçilmesinin ABD'nin İsrail'e desteğinin azaldığına dair bir hissiyat yaratması

Türkiye’yle uluslararası hava tatbikatının iptal edilmesi fazla önemli değil. Bu durum Türkiye’nin stratejik çıkarlarına ve uluslararası itibarına İsrail’e verdiğinden daha fazla zarar veriyor. Hatta Türkiye Başbakanı Tayyip Erdoğan kararına gerekçe olarak İsrail Hava Kuvvetleri’nin Dökme Kurşun Operasyonu sırasında fosfor bombalarıyla çocukları öldürmesini gösterdiğinde, İsrail’den ziyade ülkesinin güvenlik çıkarlarına zarar veriyor.
Türkiye’nin güneyindeki Kürtlere karşı savaşın (Ermenilerden söz etmeye gerek bile yok) içerdiği vahşet, Türkiye’yi Merhamet Nobeli aday listesine sokacak falan değil. Fakat bu konuda bir televizyon dizisi çekilmesini de çok beklersiniz. Amerikan ordusunun da katılması planlanan NATO tatbikatı, en başta Türkiye’nin güvenliğine ve AB’ye üyelik sürecine faydalı. Fakat Türkiye’nin Suriye’yle yakınlaşması bu ülkeyi AB’den ziyade şer eksenine yaklaştırıyor.

İsrail için vicdanı sızlamaz
Erdoğan’ın niyeti Türk ordusunun otoritesini ve demokrasiyi savunma yeteneğini zayıflatmaksa, kendisine Atatürk’ün mirasıyla uğraşmamasını söylemek yerinde olabilir. Atatürk kurduğu cumhuriyetin şer ekseninin parçası olma yolunda gittiğini görseydi, mezarında ters dönerdi.
Son bir yıldır onuru ve itibarı için mücadele etmek zorunda kalan İsrail dünyanın paspası haline geldi. Sanki İsrail’in savaşlarla dolu tarihi, iki intifada ve sivil nüfusuna karşı birçok terör saldırısı yeterince acıya yol açmamış gibi, Hamas sekiz yıldır güneydeki yerleşim birimlerine Kassam roketleri ve havantopları yağdırdı. Kimse bunların aleyhinde konuşmadı; Erdoğan’ın veya o kanayan kalplerin hiçbirinin vicdanı sızlamadı, eğer vicdanları varsa tabii...
Dahası Hamas Gazze’de Fetih destekçilerini katliamdan geçirirken bütün dünya seyretti. Hamas’ın
Gazze’de yol açtığı yıkımı veya terör örgütlerinin İsrail’in orta yerinde kadınlara ve çocuklara yönelik canice saldırılarını araştırmak için neden tek bir Goldstone komisyonu kurulmadı?
Tam da Mısır Devlet Başkanı Hüsnü Mübarek’in bir anlaşma ayarlamaya çalıştığı ve bölgenin en sağduyulu lideri olduğunu gösterdiği bir dönemde, Ürdün Kralı Abdullah aniden bizi büyükelçisini Amman’a çağırmayı planladığı konusunda uyarıyor. Majestelerine saygımız var, fakat o daimi tehdidi, yani Filistinlilerin krallığına sel gibi akması ihtimalini düşünüp daha itidalli olmalı. Ayrıca Türkiye’yle Suriye arasındaki yakınlaşmadan sevinç duyması için de sebep yok. İran Hamas’la Hizbullah’a silahları Suriye üzerinden gönderdi. Ve Kara Eylül sırasında Suriye’yi Ürdün’ü işgal etmekten
alıkoyan şey İsrail’in ültimatomuydu.
Fakat şimdi İsrail kendisini onurunu ve itibarını savunmak zorunda buluyor. Ne değişti? Gerçekten de bütün dünya bir kez daha bize karşı mı? Bence değişen tek bir şey var: ‘Obama etkisi’nin ortaya çıkışı. Bu akla, “Brezilya’da bir kelebeğin kanat çırpması, Teksas’ta bir fırtınaya
yol açabilir” teorisini getiriyor. İsrail düşmanlarına göre, Barack Obama’nın seçilmesinin ardından ABD’nin İsrail’e sarsılmaz olarak görülen desteği artık çantada keklik değil. Ve nükleer
üretim halindeki İran Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinecad Holokost’a ‘yalan’ dediğinde, kimi tehdit ettiği ortada.
‘Obama etkisi’ İran’a cesaret veriyor. Diyalog mu? Hadi kuralım. İranlılar iyi satıcılar olmalarıyla bilinir - bir halı dükkanının sahibine saati sorsanız, cevabını alana kadar size üç halı satıverir. Obama’nın İsrail’i öncelik sıralamasının başına koyacağını bekleyenler yanıldı. Beyaz Saray’a yerleşmesinin üzerinden sekiz ay geçmişken, Ortadoğu özel temsilcisi George Mitchell’ın ortalıkta görünmediği gözden kaçmıyor. Fakat Obama’nın niyeti İsrail’in boğazına çökmek değil. O diyaloğa inanan, fakat gerektiğinde kararlı olabilen bir başkan. Bu da İsrail’in hayrına.
İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu iki halk için iki devlet önererek ileriye doğru dev bir adım attı. Fakat bu onlara yetmiyor ve daha fazlasını istiyorlar. Daha dürüstçesi, ne istediklerini onlar da bilmiyor. Gazze sadece Gazze olarak mı kalacak? Batı Şeria sadece Batı Şeria mı olacak? Bir birleşme olmayacak mı? Sorun şu: Bugün bir Filistin devleti adına konuşabilen hiçbir Filistin lideri yok. Camp David’de Ehud Barak Yaser Arafat’a işgal altındaki toprakların yaklaşık yüzde 97’sini teklif etmişti ve karar verme gücüne sahip yegâne insan Arafat’tı. Fakat Arafat görüşmeleri sürdürmek yerine ikinci intifadayı başlattı ve esrarengiz biçimde öldü.

İpler Netanyahu’da
Filistin Yönetimi Mahmud Abbas öfkeyle hareket ediyor. Batı Şeria’nın serpilip gelişmesine ve kendi güvenliğini sağlamasına ne kadar fazla yardımcı olduysak, bize o kadar küfrediyor. Yine de Filistinlilerin bir kez daha bir fırsatı tepiyor olması gerçeği, Netanyahu’yu iki halk için iki devlet planını hayata geçirmek için elinden geleni yapma zorunluluğundan kurtarmaz. İsrail lideri olarak kabul görmesinin tek yolu bu. (İsrail gazetesi, 16 Ekim 2009)

Pandora'nin kutusu (2008)

(L to R) US actress Melissa Leo, Iranian director Samira Makhmalbaf, French actress Tsilla Chelton and Turkish director Yesim Ustaoglu at the Kursaal Palace during the 56th San Sebastian International Film Festival close ceremony on September 27, 2008 in San Sebastian, Spain

(September 27, 2008 - Photo by Carlos Alvarez/Getty Images Europe)

Turkish director Yesim Ustaoglu poses with the San Sebastian International Film Festival's "Golden Shell" for best film for her film "Pandora's Box" at the Kursaal Palace during the 56th San Sebastian International Film Festiva close ceremony on September 27, 2008 in San Sebastian, Spain.

(September 27, 2008 - Photo by Carlos Alvarez/Getty Images Europe)

French actress Tsilla Chelton receives the San Sebastian International Film Festival's 'Silver Shell' best actress award at the Kursaal Palace during the 56th San Sebastian International Film Festival close ceremony on September 27, 2008 in San Sebastian, Spain.

(September 27, 2008 - Photo by Carlos Alvarez/Getty Images Europe)

MY IMDB comment for the movie

Pandora'nin kutusu (2008)

Let me go to my mountain,or else I'll forget there too..., 16 October 2009

*** This comment may contain spoilers ***

Since the time "Pandora's Box" was honored with the golden sea-shell in San Sebastián International Film Festival I have been looking froward to seeing it.While the recent Turkish comedy potboilers seem to be everywhere at your disposal, movies like this one,alas, look like really hard to find. Pandora's Box is the story of three siblings,Nesrin, Güzin,and Mehmet who have to deal with their aging mother who suddenly shows signs of senile dementia. While Nesrin (Derya Alabora)is already anxious about her son who hasn't been home for a while, she receives a call notifying that her mother has gone missing. She contacts her two siblings,Murat(Onur Ünsal)and Güzin (Övül Avkiran) and the three siblings living in Istanbul set out for their village located in the Black Sea region. En route, the dysfunctional family lets the viewer know them better with their unresolved issues. Murat apparently can't pay even his rent while Güzin is still with an "ass.hole who is just screwing with her"...and Güzin is continuously accused of messing with everybody's life and giving orders... When they arrive in their village, they find their mother Nusret (Tsilla Chelton) and take her to Istanbul but the last place the aging Nusret would like to be in is a bustling,crowded,noisy metropolis. While the three siblings can't really sort out their differences and find some peace in their life Nesrin's son (Nusret's maladjusted grandson) surprisingly turns out to be only one who can really get to communicate with the nanny. Against the backdrop of alienation versus affection, modernity versus traditionality, a metropolitan city versus a lush green,mountainous village the story of Pandora's Box is a sweet story but I can't really say the same thing for the acting.The award winning ninety-year-old French actress Tsilla Chelton seems like the only one doing justice to the cinematic experience. I don't know...maybe Chleton was so great with all that experience that she overshadowed the whole cast because she seems like she is the whole locomotive for the achievement of this movie. In short, Pandora's Box is not a bad movie but it does not sound as good as any movie which got so many awards like the golden Golden Seashell.

Netload, rapidshare links of the movie

http://www.divxmen.com/pandoranin-kutusu-2008-dvdrip-xvid-yerli-film.html

TV show adds to Turkish-Israeli tension

By CHRISTOPHER TORCHIA, Associated Press Writer Christopher Torchia, Associated Press Writer 28 mins ago

ISTANBUL – Turkey on Friday shrugged off angry protests from Israel about a Turkish television drama that portrays Israeli soldiers as cruel and repressive and has deepened tension between the Jewish state and its key Muslim ally.

The remarks by Foreign Minister Ahmet Davutoglu were the latest in a series of tart exchanges between two nations, whose close military and economic links have come under increasing strain since Israel's war against Islamic militants in Gaza at the beginning of this year.

Davutoglu said Turkey is not "based on censorship" and that the state has no right to comment on the quality of broadcasts or the opinions expressed in them.

"The Foreign Ministry is not an advisory body for TV series," he said a day after Israel rebuked Turkey's acting ambassador, warning the series could incite attacks against Jews visiting Turkey.

The 13-episode drama is "Ayrilik — Askta ve Savasta Filistin," which means Separation — Palestine in Love and War in Turkish, and tells a love story against the backdrop of the Israeli-Palestinian conflict.

It appears on Turkey's state-owned TRT television, which is allowed some autonomy under the law, including the right to form joint ventures with private companies.

Scenes in the series, which began Tuesday, include a soldier shooting a young girl, and a Palestinian man holding up a baby as he tries to cross a checkpoint — the baby is shot dead by a suspicious soldier. The next episode will air on Oct. 20.

"TRT is, above all, an autonomous institution and the company that produced the series is a private company," Davutoglu said.

Deputy Prime Minister Bulent Arinc, who oversees TRT, said the government rejected anti-Semitism and did not intend to spoil "good relations" with Israel. He said Israel's objections had boosted the show's ratings, and that another 13 episodes might be filmed if the first series is a success.

"Is there anything in the series that is imaginary?" TRT's Web site quoted Bulent Erdinc, the series coordinator, as saying. "It is possible to find photographs of what Israelis did to Palestinians on the Internet."

Turkey's Anatolia news agency quoted Erdinc as saying: "In the past, didn't Nazis persecute Jews, the French persecute the Algerians, the Italians the Tunisians, the Americans the Vietnamese? Weren't Muslims subjected to genocide in Bosnia-Herzegovina? Films were made about these issues."

Last week, Turkey canceled a military exercise in which Israeli pilots were to have participated. The decision appeared to be linked to Muslim anger over the deaths of Palestinian civilians in Gaza.

"Turkey cannot be seen as being in military relations with Israel at such a sensitive time, when there are no peace efforts, when peace has not gained momentum," Davutoglu said. "We cannot ignore what is going on in Gaza."

Israeli officials are also concerned about warming ties between Turkey and Syria, which recently held high-level talk,s and are discussing joint military exercises. Last year, Turkey hosted indirect negotiations between longtime foes Israel and Syria.

Media in Israel, where Turkey has long been seen as an ally and a popular tourist destination, have covered the friction extensively. The daily Yediot Ahronot reported that major workers' unions had decided to cancel planned vacations in Turkish resort towns.

The paper quoted Yona Goldschlager, an official at the First International Bank of Israel, as saying that last year the bank took 500 managers to Turkey, but would not do so again.

"This time, because of the cancellation of the exercise with the (Israeli military) and the anti-Semitic TV series, we are simply erasing it from our map," he said.

But not all Israelis were calling off their trips. Next to the article on the cancellations, the paper ran a photo of smiling Israelis boarding a flight to Turkey on Thursday.

____

Associated Press writers Suzan Fraser in Ankara and Matti Friedman in Jerusalem contributed to this report.

Analysis: Turkey gets tough on Israel

By CHRISTOPHER TORCHIA, Associated Press Writer Christopher Torchia, Associated Press Writer Mon Oct 12, 2:57 pm ET

ISTANBUL – Turkey's decision to scrap a military exercise involving Israel has sparked concerns in Israel about threats to its close military and economic ties with a key Muslim nation and a NATO member not always willing to follow the Western line.

The weekend move by Turkish premier Recep Tayyip Erdogan's government comes at a time that the country is seeking to expand its influence in the Mideast and Europe. It is also the latest reflection of widespread anger — especially in Muslim countries — over the deaths of hundreds of Palestinian civilians in last winter's Gaza conflict.

It could have broad relevance because of Turkey's growing regional clout, and strategic position as a nation of more than 70 million that borders Iraq and Iran and is embroiled in a sputtering effort to join the European Union.

"Turkey is trying to reposition itself in the world," Carina O'Reilly, Europe analyst for London-based Jane's Country Risk, said Monday. "It's trying to establish itself as a power in its own right."

In Turkey, analysts see a complex situation with a government deeply rooted in Islam trying to balance an emerging role as a voice for Muslims with a continuing alliance with the West.

Turkey's approach to Israel reflects a "double-faced policy" that began when Erdogan scolded the Israeli president over Gaza casualties at an international forum in Switzerland, said Huseyin Bagci, professor of international relations at Middle East Technical University.

"The Turkish government, since the Davos incident, (tried) to become the consciousness of the Middle East," Bagci said. Behind the scenes, though, ties with Israel are largely "business as usual," he said.

The furor began Sunday, when Israeli defense officials said Ankara had called off the international stage of the Anatolian Eagle drills, which were to have included the U.S. and NATO, because it opposed Israel's participation. The U.S. and NATO have not commented on why the exercise was scrapped.

Turkey itself insisted the reason it "postponed" the exercise to have been held this week in the Turkish city of Konya was not political, saying only that it was the result of talks with participant countries. It urged Israel to exert "good sense in its approach and statements."

However, Foreign Minister Ahmet Davutoglu linked the exercise's cancellation to the Gaza war in an interview with CNN on Sunday. Asked why Israel was excluded, he said: "We hope that the situation in Gaza will be improved, that the situation will be back to the diplomatic track. And that will create a new atmosphere in Turkish-Israeli relations as well."

Israel's good ties with Turkey — a mostly Muslim nation — have been a boost for Israel over the years, easing its isolation in the region at a time of tension between the Jewish state and much of the Muslim world. Israeli tourists flocked to Turkey and Ankara benefited from a strong defense alliance with Israel's powerful, high-tech military.

But these ties — always brittle — have started to fray since Israel's Gaza war in January, when the deaths of Palestinian civilians outraged opinion worldwide. Use of Konya as a location for the exercise was sensitive: during the war, pro-Islamic media in Turkey published stories alleging Israeli pilots who bombed Gaza targets had been trained in exercises there.

Some Israeli commentators have raised concerns that the cancellation of the exercise is part of a gradual policy that will shift Turkey closer to fundamentalist Iran. Still, despite Turkey's improving relationship with Iran, it covets its ties with the West and, like its allies, has deep concerns about Iran's nuclear activities.

In the background is an increasing skepticism among Turks that their country, a secular state where tradition is nonetheless strong, will ever be admitted into the European Union as a full member. Talks have sputtered for several years and there is persistent opposition in key EU nations like France and Germany.

In fact, Turkey doesn't want to side with any one camp or category, given its complex identity: a Muslim country with a secular political system, a deeply nationalist place with a rich imperial history that is still insecure and crafting its place in the world.

These traits shape its dispute with Israel, and drive its campaign to become a regional heavyweight with a web of intricate, overlapping alliances, from NATO to Europe, the Middle East, the Caucasus and the Balkans. It seeks reconciliation with Armenia after a century of hostility, and is trying to solve its long conflict with its own Kurdish citizens.

For decades, Turkey was a junior player in the West's Cold War alliance, run by military generals; now it has its own voice and enough clout to spar at times with its NATO partners.

Despite harsh rhetoric, Turkish pragmatism has kept military business with Israel largely intact. Israel is involved in two major military projects — tank and fighter plane upgrades — worth more than US$1 billion in Turkey. The Turkish military has also bought Israeli drones to help fight Kurdish rebels, whose strength has waned since their heyday in the 1990s.

"Relations between Israel and Turkey are strategic and decades-old," said Israeli Defense Minister Ehud Barak. "Despite the ups and downs, Turkey continues to be a key player in our region. We shouldn't be drawn into frenzied statements about it."

Alon Liel, who was Israel's No. 1 diplomat in Turkey in the 1980s, described the situation as a "crisis" and said Israel had received "very harsh signals" from an increasingly assertive government.

"Today there is a new foreign policy that doesn't rely only on the West. They see themselves as a player in many regional circles," he said. "All this assertiveness in the region gives Turkey a self-confidence that allows it to be tougher to us."

____

EDITOR'S NOTE: Christopher Torchia is the Associated Press bureau chief in Turkey.

____

Associated Press writer Amy Teibel in Jerusalem contributed to this report.